Je peuter zegt overal "nee" tegen (en ja, dat is normaal)

"Wil je ontbijten?" Nee. "Laten we je schoenen aandoen." Nee. "Zullen we naar het park gaan?" Nee. "Wil je een ijsje?" Nee. Wacht. Een ijsje? Echt? Wie zegt er nee tegen een ijsje?

Een peuter. Een peuter zegt nee tegen een ijsje. Want het gaat niet om het ijsje. Het gaat nooit om het ijsje. Welkom in de nee-fase. Die periode waarin je lieve baby is veranderd in een klein mensje dat het krachtigste woord van de Nederlandse taal heeft ontdekt. En reken maar dat het wordt gebruikt.

Je doet niets verkeerd

We willen dat je dit hoort: dat je peuter alles afwijst wat je zegt, is niet jouw schuld. Het komt niet doordat je ze Bluey liet kijken voor "nog tien minuutjes" die een uur werden. Het komt ook niet door die keer dat ze iets van de grond aten en jij deed alsof je het niet zag.

We kennen het allemaal. Solidariteit. De nee-fase is volkomen normaal. Je kleine ontdekt dat die een eigen persoon is, los van jou. Met eigen meningen. Eigen zeer sterke gevoelens over uit welk bekertje er gedronken wordt. En "nee" is de simpelste manier die ze kennen om te laten zien dat ze bestaan. Het is eigenlijk een teken van gezonde hersenontwikkeling. Dus... hoera?

Wanneer houdt het op?

De meeste kinderen beginnen ergens tussen 18 maanden en 2 jaar, met een piek rond 2 tot 3. De "verschrikkelijke twee". Al vonden wij die naam altijd een understatement. Wanneer het stopt? Rond 3 tot 4. Al hebben sommige kinderen dat memo duidelijk niet gekregen. Het lichtpuntje: het houdt op. Het minder lichte puntje: er komt altijd een nieuwe fase na. Maar dat is een probleem voor toekomstige jij.

Dingen die misschien echt helpen

Geen garanties. Maar bij ons werkten ze in minstens 40% van de gevallen, wat in peutertermen praktisch een wonder is.

Geef ze nepcontrole

In plaats van "tijd om aan te kleden", probeer: "Wil je het dino-shirt of het gestreepte?" Je vraagt niet OF ze zich aankleden. Je vraagt HOE. Zij voelen zich de baas en jij hebt een aangekleed kind. Eén regel: slechts twee opties. We boden er een keer drie aan en stonden twintig minuten te wachten terwijl onze dochter twijfelde alsof ze een hypotheek aan het uitkiezen was.

Maak er een wedstrijd van

"Wedden dat ik sneller mijn tanden kan poetsen dan jij!" Het is gek. Het is manipulatief. Het werkt. Onze peuter weigert zijn schoenen een kwartier lang, maar als we "wie het eerst!" roepen, is hij ineens Usain Bolt met klittenband.

Waarschuwingen. Zoveel waarschuwingen.

Peuters haten overgangen. We gaan weg van de speeltuin? VERRAAD. De badkuip uit? TRAGEDIE. Dus zijn wij die ouders geworden die constant de toekomst vertellen. "Nog vijf minuutjes." "Nog twee minuutjes." "Nog één keer de glijbaan." Werkt het altijd? Ha. Nee. Maar we pakken elk voordeel dat we kunnen krijgen.

Laat ze soms winnen

Niet elke heuvel is het waard om voor te strijden. Tutu naar de supermarkt? Prima. Vies korststaafje dat ze gevonden hebben? Maakt niet uit. Avondeten in een onlogische volgorde? Ga je gang, kind. Bewaar je energie voor de niet-onderhandelbare dingen: autostoeltjes, handjes vasthouden bij de weg, niet bijten. De rest? Laat het gaan.

Wees klaar voor de ommezwaai

"Ik wil LOPEN!" wordt na 200 meter "DRAAG ME!". "Geen kinderwagen!" wordt halverwege het park "Ik ben MOE!". De truc is om op allebei voorbereid te zijn. We hebben het Joolz Aer² x Wildride-bundel precies voor deze momenten gemaakt. Een lichte kinderwagen voor als ze meewerken, een peuterdraagzak voor als ze niet willen maar die kleine beentjes het hebben opgegeven. Eén hand voor je peuter, één hand voor al het andere. Vraag ons hoe we dat weten.

Wat waarschijnlijk niet helpt

Ja/nee-vragen stellen. "Wil je naar bed?" Je hebt ze een afwijzing op een presenteerblaadje gegeven. In plaats daarvan: "Het is bedtijd. Loop je naar je kamer of spring je als een konijntje?" Het duurde gênant lang voordat we dit doorhadden.

Proberen nog koppiger te zijn dan zij. Je gaat verliezen. Zij hebben onbeperkt tijd en energie. Jij hebt verantwoordelijkheden en een slinkende levenswil. Die rekensom klopt niet.

Het persoonlijk nemen. Als ze voor de vijftigste keer "NEE!" schreeuwen voor 9 uur 's ochtends, doet dat pijn. Maar ze wijzen jou niet af. Ze wijzen het concept broeken af. Peuters zijn eigenlijk kleine filosofen die een existentiële crisis doormaken.

Je doet het beter dan je denkt!

Ouderschap in deze fase is meedogenloos. Het is elke dag dezelfde strijd, soms elk uur. Het is uitputtend op een manier die moeilijk uit te leggen is aan iedereen die het niet heeft meegemaakt. Maar je bent hier. Je probeert het. Je googelt "peuter nee-fase" om middernacht terwijl die eindelijk slaapt. Dat is liefde. En op een dag vraag je ze iets te doen en dan doen ze het gewoon. Zonder onderhandeling. Zonder drama. En jij staat daar in totale shock. Tot die tijd: we komen er wel doorheen. Eén "nee" tegelijk. Wat een rit.

De nee-fase overleven met een peuter die weigert te lopen maar ook de kinderwagen afwijst? Het Joolz Aer² x Wildride-bundel staat voor je klaar. Voor meer overlevingstips, check de Parent hideout.