null
Twee baby’s, twee compleet verschillende borstvoedingsavonturen – en één mama die haar gevoel volgde
Bij Joolz geloven we dat ouderschap alles tegelijk is: rommelig, mooi, uitdagend, verrassend… en altijd helemaal oké.
Er bestaat geen perfecte route. Alleen de route die werkt voor jou en je mini.
Dat zagen we heel duidelijk bij Mikki, mama van twee dochters. Ze nam ons mee in haar borstvoedingsverhalen. Dezelfde mama, twee totaal verschillende ervaringen — en een hoop inzichten (plus een paar lachmomenten) onderweg.
“Dit zou toch gewoon vanzelf moeten gaan…?” — Loa
Toen Loa werd geboren, voelde Mikki meteen dat bekende ja-gevoel. Die natuurlijke drang om haar baby zelf te voeden. Makkelijk, toch?
Spoiler alert: niet altijd.
“Ik dacht echt: dit gaat vanzelf. Maar eh… nee dus.”
De eerste weken? Pittig. Gewichtsverlies, verstopte melkkanalen, pijn bij het aanleggen en adviezen van alle kanten. Twee lactatiekundigen later kreeg ze twee compleet tegenovergestelde boodschappen: je hebt genoeg melk vs. je melk is op — misschien is stoppen beter. Tja.
Maar stoppen stond niet op Mikki’s to-do list.
“Ik wilde blijven proberen. Voor ons.”
En proberen deed ze. Kolven, dag en nacht (ja, ook midden in de nacht), technieken testen, twijfelen, hopen — herhaal. Tot Loa na een paar maanden steeds gefrustreerder werd aan de borst. Tijd om te luisteren.
“Loslaten voelde eerlijk gezegd als een mini-rouwproces.”
Maar plot twist: Mikki had ondertussen een voorraad gekolfde melk opgebouwd. En maandenlang voedde ze Loa met haar eigen ‘liquid gold’. Dat voelde krachtig. En trots.
“Elke druppel voelde als een klein feestje. Ik voelde me unstoppable.”
Toen Loa één werd, begon het afbouwen. Rustig, stap voor stap — met een flinke dosis emoties. Op 15 maanden en 5 dagen was daar dat allerlaatste moment. En zo sloot dat hoofdstuk zich, zacht en helemaal oké.
“Oké universum, we gaan dit nog eens doen” — Sumi
Tweede baby, tweede ronde. Zelfde mama, nieuwe aanpak. Dit keer ging Mikki goed voorbereid van start: prenatale cursussen, colostrum verzamelen (mini-druppels, mega geruststelling) en een plan voor die eerste dagen.
En eerlijk? Het begin voelde… makkelijker?
“Ze hapte aan, dronk, sliep. Sorry, maar… IS DIT ECHT?!”
Waar Loa vooral honger en onrust liet zien, was Sumi relaxed, chill — en sliep ze zelfs langere stukken. Maar natuurlijk kwam daar de twist: Sumi kwam niet genoeg aan.
En daar begon het drama.
Enter Mastitis.
Niet één keer. Niet twee keer. Maar bijna wekelijks. Pijn, koorts, tranen, frustratie… het hele ‘dit hoort toch natuurlijk te gaan’-idee kon de prullenbak in. Toch bleef Mikki doen wat goed voelde. Ze vulde alleen aan met haar eigen gekolfde melk en hield borstvoeding altijd als basis.
Tot eindelijk de oorzaak werd gevonden: een hardnekkige bacteriële infectie die haar lichaam continu in de stressstand hield. Nieuwe antibiotica later? Opluchting. Echte opluchting.
“Voeden deed ineens geen pijn meer. En ik kon er eindelijk van genieten.”
Na acht weken viel alles op z’n plek: Sumi groeide, Mikki herstelde en ze vonden een ritme dat simpel voelde. Licht. Van hen.
“Ik kan haar overal voeden. Altijd. Geen flesjes, geen gedoe midden in de nacht. Gewoon wij.”
💛 Wat we meenemen uit Mikki’s verhaal
Geen van beide verhalen was perfect.
Het ene was intens, vermoeiend en emotioneel. Het andere — nog steeds echt — was zachter, rustiger en vol fijne verrassingen. Maar één ding was hetzelfde: Mikki vertrouwde op haar gevoel.
Ze leerde. Ze paste zich aan. Ze huilde. Ze lachte.
En vooral: ze bleef doorgaan op de manier die goed voelde voor haar en haar baby’s.
